Dagelijkse schoenenstruggles

Dear mr. Louboutin,

My name is Manon and I am 22 years old. I live in Holland and my biggest fascinations are shoes, food and you.

I think in a former life we were the king and queen of Shoeland .. where little girls were born with high heels on their feet and where acquiring new heels would be a weekly obligation (if not daily..) In this perfect high heeled world food would be served in special designed crystal Louboutin platters and we would drink Peiper Heidsieck all day long.. Our servants would fulfill our heely desires anytime & anywhere. In this world wearing panty socks in the Very Privé 120 patent peep-toe (preferably nude) would be regarded as a capital offence and punished by dungeon torture in Shoeland. You’d be designing shoes and I’d be wearing them.. And in the end, when our kingdom would be in need of new rulers.. our children Manistian & Loubounon would be competent successors for fulfilling our tasks.

So for your own and my sake (and for making the world a better place), Christian.. please let us experience those prosperouse times together again..

Mr. Louboutin, please (re)marry me.

Yours,

Manon.

Ik moet iets bekennen.. is vreemdgaan nooit mijn ding geweest (niet het mijne maar wel die van mijn exen.. hah nostalgisch sentiment dat even naar bovenkomt) .. ben ik toch niet geheel trouw geweest aan mijn grote voorliefde des chaussures. En daarbij te bedenken dat er 0,0 correlatie is tussen mijn beide lustobjecten.. (opposites attract?) ooo en lustobjecten dat het zijn! My second love is namelijk food. “Food?!!? Dat kan geen liefde zijn, dat is een van je primaire levensbehoeften!” Nou nee.. mijn liefde voor eten is wellicht wat excentrieker dan die van de doorsnee kaner. Heeft de een al genoeg na een Cheeseburger, is mijn honger niet meer te stillen na mijn eerste hap te hebben gezet in zo’n overheerlijke Big Mac (gadd.. het begint me al te borrelen als ik eraan denk). Kan de een geen A of B  meer mekkeren na het nuttigen van een uitgebreid avondmaal, roep ik nog frivool of men nog trek heeft in een dessert ( en dan hebben we het niet over een bescheiden stukje citroenkwarktaart, maar gewoon een ongegeneerd homp chocobrownie-cake).. ja inderdaad zoals ik al eerder zei als we het doen, doen we het natuurlijk ook goed.

Helaas gaat de zon voor niks op, en hebben mijn food-related uitspattingen ook hun schade weten te claimen. Na een spreadsheet te hebben opgesteld (soms ben ik gewoon raar..) kwam ik tot de conclusie dat ik als ik me maar ook ietwat zou kunnen inhouden op het gebied van schransen en kanen, ik op maandbasis gemakkelijk mijn schoenenkast met een extra paar Choos of zeldzame Jordans kan verblijden. Nu ben ik de uitdaging dus ook aangegaan: gewoon wat minder eten en voor mezelf koken (dat “voor mezelf koken” heb ik maar weer laten varen, want luiheid kent geen tijd) met de gedachte aan een extra paar lovers in meinen schrank.

Eindstand: slapeloze nachten, onproductieve werkdagen en ten alle tijde een  Miss World Chagrijnig hijgend in je nek. Daarbij bleek het praten over eten toch niet zo plezierig te zijn als het daadwerkelijke consumeren ervan.. en aangezien dat een van mijn weinige talenten was, bleef er niet veel meer over van de ooit zo praatgrage en wijze Manon. Wat ik hiervan heb geleerd? In ieder geval dat ik niet kan/mag/zal bezuinigen op eten, maar evenmin op mijn (soms ietwat gulzige) aanschaf van schoenen. Ik zie dus dan ook maar een oplossing .. Mij uitroepen tot Burger Queen World en een lifetime provision of big macs/whoppers/cheesburgers/mcchickens anytime anywhere (mijn gevoel voor kieskeurigheid ben ik ergens tijdens mijn struggles tussen mijn 2e en 3e triple whopper verloren..)

In a perfect world..